81. Her Devirde Arayış:
Tarihte her dönem, insanlar kutsal kitaplar, peygamberler, dini öğretiler aramış, onları rehber edinmiştir. Eğer Yaratıcı hiçbir rehberlik sunmadıysa, bu evrensel arayış nasıl açıklanacak? İnsanlık boşuna mı koştu bu rehberliğin peşinde? Bu kadar kapsamlı, süreğen bir arayış ancak Yaratıcının programladığı fıtri bir yönelimle izah edilebilir. Rehberlik olmadan bu yönelim anlamsız kalır.

82. Düzeni Anlama:
İnsanı çevreleyen düzen mükemmeldir, ama ne anlama gelir? Deizm, “Bu düzen var, ama Yaratıcı konuşmaz” der. O halde düzenin manasını nereden bileceğiz? Anlam arayan insan, salt düzeni gözleyerek mi yeterli çıkarımlarda bulunacak? Bu yetmez, çünkü anlam ahlaki ve metafizik boyutta aranır. İlahi rehberlik eksikliği anlam arayışını çıkmaza sokar.

83. Dua Edip Cevap Beklemek:
İnsan dua ederken bir cevap, bir işaret bekler. Eğer Yaratıcı hiç cevap vermeyecekse, dua etme eğilimini kim yerleştirdi? Bu evrensel deneyim boş bir beklentiye mi dönüşmeli? İlahi mesajlar, dua şekillerini ve amaçlarını açıklamayı reddederse, insan dua pratiğini yanlış yorumlayıp boş ritüellere saplanmaz mı?

84. Farklı İnançlar Sorunu:
Eğer Yaratıcıyı yalnız akılla tanımak mümkündü, neden binlerce farklı inanç, putperestlik, mitoloji ortaya çıktı? Bu çeşitlilik ve karışıklık, rehberlik eksikliğinin sonucu değil mi? Bir yol gösterici olmadan insanlar binbir hayal, masal, hurafe üretti. Deizm, bu gerçeği nasıl göz ardı edebilir? İlahi rehberlik olsaydı, bu kaos büyük ölçüde önlenmez miydi?

85. Rehber Arayışı:
İnsanlar tarihin her devrinde bir rehber, bir peygamber, bir mistik önder aradı. Bu ihtiyaç nereden geliyor? Deizm, Yaratıcının rehberlik vermediğini söyler ama insanlar doğalarından gelen bir itkiyle rehber peşinde. Bu itkiyi veren kim? Yaratıcı mı? O halde neden bu ihtiyacı cevapsız bırakıyor? Bu çelişki rehbersiz bir yaratıcı anlayışının zayıflığını gösterir.

86. Mesaj Göndermekten Kaçınma:
Yaratıcı için mesaj göndermek zor değildir. Sınırsız kudret, bir elçi seçip insanlara doğruyu bildirmekten niçin imtina etsin? Bunu yapmamak için mantıklı bir sebep var mı? Eğer yoksa, ilahi rehberliğin bulunmaması Yaratıcının tutumuyla bağdaştırılamaz. Deizm, bu makul soru karşısında suskun kalır.

87. Doğanın Zorluğu:
Doğa, Yaratıcıyı anlamak için bazı ipuçları verir, ama yetersizdir. İnsan anlam, ahlak, ruhsal tatmin gibi konularda doğadan tatmin edici cevap alamaz. Bu zorluk, ilahi mesajların gerekliliğini ortaya koymaz mı? Deizm, bu zorluğu yok sayarak insanı çaresiz bırakır. Bu çaresizlik Yaratıcının merhametiyle çelişmez mi?

88. İbadetsiz Tanıma Eksikliği:
İbadet, insanı Yaratıcıya yaklaştıran bir eylemdir. Deizm, ibadet şekillerinin ilahi kaynağını yok saydığında, insan neye göre ibadet edecek? Rastgele ritüeller mi icat edecek? Bu kafa karışıklığı, ilahi rehberliğe duyulan ihtiyacın bariz bir göstergesi değil mi?

89. Fıtrat ve Mesaj Arzusu:
İnsanın fıtratında bir “İlahi mesaj” beklentisi var. Dört bir yanda kutsal kitaplar, peygamber kıssaları, vahiy rivayetleri görülür. Deizm, bu yaygın fıtri arzuyu inkâr ederek, insan doğasının evrensel bir talebini karşılıksız bırakıyor. Fıtrî taleple reel gerçekliğin uyuşmaması, deistin tezini çürütmez mi?

90. İlişki Kurmanın İmkânsızlığı:
Eğer Yaratıcıyla iletişim kurmak mümkün değilse, onu tanımak, sevgisini kazanmak, emirlerini anlamak, neden yaratıldığını bilmek nasıl sağlanacak? Deizm, bu ilişkiyi kopararak insanı Yaratıcıdan uzaklaştırır. Bu uzaklık, Yaratıcının kullarıyla arasına bilinçli bir duvar örmesi anlamına gelir. Peki bu ne kadar akla, hikmete, merhamete uygundur?